DEV ut twed – Leunen 2
Na het eerste puntenverlies vorige week tegen de roodhemden van Venray vonden wij ons in de maandageditie van de Limburger terug op een 2e plek. VOS noteerde, ondanks een wedstrijd meer gespeeld, 1 punt meer. Al met al een verdomd goede reden om er vandaag weer eens lekker tegen aan te gaan.
Tegenstander vandaag was ‘het oranje’ van Leunen. Zoals al op ons spiksplinternieuwe scorebord te zien was, stond Leunen niet zeer hoog op de ranglijst. Maar enkele kenners binnen het team wisten zich te herinneren dat de wedstrijden tegen Leunen allesbehalve een kat in het bakkie waren en maakten dit dan ook duidelijk aan de teamgenoten.
Uiteindelijk bleek in de 1e helft dat deze tactische informatie de meeste spelers niet bereikt had.
De reden? Verhalen over het volgen van de technische hoogstandjes van Mathijs van Schambergen bij het 4e of over de 11 Amsterdamse dames (komt er dan misschien toch iets goed uit Amsterdam??) die zaterdagavond in Arcen hun tequilaatjes dronken deden de ronde. Maar de werkelijke reden had te maken met onze enige echte stille strijder in de verdediging…Jaap Rheiter. Vrijdagavond was hij tijdens de training zijn stijlvolle techniek nog bij aan het schaven in een waar Inter-tricot met de naam Sneijder op zijn rug. Maar zoals vaker, hoogmoed komt voor de val!
We tekenen zaterdagnacht op als Jaap terugfietst vanuit Lomm na een avondje stappen. Of het nu een boomstam op het fietsenpad was of doorgesneden remkabels veroorzaakt door jaloerse DSO spelers, we zullen het niet te weten komen. Het enige waar geen onduidelijkheid over bestond was dat Jaap die betreffende zaterdagnacht net zo’n schuiver maakte als Pierre van Hooijdonk in zijn hoogtijdagen en zich ’s morgens meldde op het sportpark terwijl hij eruitzag als Pipo de clown. Zelfs broerlief Joep had pas na 20 minuten in de gaten dat die rare gozer zijn bloedeigen broer was.
Nadat iedereen foto’s had gemaakt en Jaap nog even had uitgelachen kon de wedstrijd beginnen.
Joker Jaap lacht als een boer met kiespijn
Toen 5 minuten na aanvang van de wedstrijd ook de tegenstanders waren gewend aan die vreemde creatie die de rechtsback plaats bekleedde in de Arcense gelederen bleek maar eens dat zowat het hele elftal of nog aan het dromen was over schone Amsterdamse vrouwen met wulpse rondingen of zich af aan het vragen was hoe het in oktober nog zo’n mooi weer kon zijn.
De mannen van ‘de gunne kant’ van de maas kwamen veel sterker uit de kleedkamer en hadden een duidelijk veldoverwicht. Wij konden daar met het uit Engeland overgewaaide ‘kick and rush’ voetbal helaas niet al teveel tegenover zetten. Tevens begon de technische staf zich langzaam zorgen te maken of het wel een goede keuze was geweest om Jules naar de kapper te sturen. Het begon er namelijk steeds meer op te lijken dat met het wegnemen van zijn wilde bos haar ook het merendeel van zijn krachten a la Samson (en nee, dit is niet onze blaffende Belgische kindervriend die kan praten) verdween. Er is nog contact opgenomen met Geer van ut veer voor een mooie Elvis pruik maar door logistieke problemen kon dit helaas niet binnen kortziende tijd gerealiseerd worden.
Al met al had dit een 0-2 ruststand tot gevolg en was de taak aan Skippy om de jongens in de theepauze uit te leggen dat het kick en rush beter ingewisseld kon worden voor voetbal waar een idee achter zat. Gelukkig was iedereen in de rust eindelijk ontnuchterd en gewend aan Jokertje Jaap, zodat de informatie van Marc bij eenieder doordrong tot in de grijze massa.
Het spelbeeld in de 2e helft was dan ook een verschil van dag en nacht in vergelijking met dat van de 1e helft. 
Passes kwamen in de voeten i.p.v. in het geroemde stukje Arcense natuur (ook wel bos genoemd) en langzaam vonden de strijdmakkers de kracht van lichaam en geest om zich te herstellen.
De aansluitingstreffer kwam op het conto van RRR (Roeie Remmel Rene) en vervolgens kwam het Wicky de Viking moment van Dieuwe. Hij herinnerde zich namelijk dat hij met ondergetekende een weddenschap had lopen betreffende een overheerlijk speciaal bier met karaktervolle bittertonen en een stevige afdronk indien hij tweemaal tot scoren zou komen. Het moment was er nog niet geweest of Dieuwe zorgde er als een echte Noorman voor dat we een stand van 3-2 optekenden. Om aan alle onzekerheid een einde te maken sloeg de Leunense goalie een hoekschop van Roy ‘wanneer word ik papa?’ Geurts tegen de touwen en was de eindstand van 4-2 een feit.
Na 90 minuten kon Marc uiteindelijk trots zijn op de vertoonde veerkracht die een ware kampioen moet hebben en werd er in de kantine heerlijk nagenoten van een koude heer en werd het broodje frikadel uiteindelijk gescoord met een 6,5.
Overigens moet worden aangetekend dat de populariteitscampagne voor het 2e onder de naam ‘Dur is maar ien urst en det is ut twed’ goed aanslaat. De laatste 2 vrijdagen participeerden namelijk steeds 16 spelers aan de training.
Een deel van ut twed volgt de verrichtingen van ‘ut tweede urst’.
Volgende week een volgende testcase als een lastige uitwedstrijd tegen Hegelsom op het programma staat.
Met sportgroet,
Holzebein.
